นกตกยุงยักษ์ (Great Eared-nightjar)
นกตบยุงยักษ์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lyncornis macrotis เป็นนกในวงศ์นกตบยุง (Caprimulgidae) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีพฤติกรรมออกหากินในช่วงโพล้เพล้
มีลักษณะโดดเด่น คือ มีขนยาวคล้ายหูเห็นได้ชัดเวลาเกาะตั้งตรงบนกิ่งไม้ ลำตัวมีลวดลายสีน้ำตาลอ่อนและเข้มกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้ดี ขณะบินจะสังเกตเห็นหางที่ยาวมาก อาศัยอยู่ในป่า ชายป่า รวมถึงพื้นที่เปิดโล่งที่พอจะมีต้นไม้ใหญ่กระจัดกระจาย ส่งเสียงร้องดัง “ปี้-อะวิ้ว!”
- ขนาด: ลำตัวยาวประมาณ 31-41 เซนติเมตร ถือว่าใหญ่มากเมื่อเทียบกับนกตบยุงชนิดอื่น
- ขนหู (Ear-tufts): มีกระจุกขนยาวบริเวณเหนือตาที่สามารถตั้งชันขึ้นได้คล้ายหู
- สีสัน: ขนลำตัวมีลวดลายซับซ้อน สีน้ำตาลแกมเทาและดำ ช่วยในการพรางตัวกับพื้นดินหรือกิ่งไม้ได้ดีเยี่ยม บริเวณคอมีแถบสีขาวเห็นได้ชัดเจน
- ปีกและหาง: ปีกยาวและปลายแหลม หางยาว ไม่มีจุดขาวที่ปลายปีกหรือหางเหมือนนกตบยุงขนาดเล็กชนิดอื่น
การกระจายพันธุ์
มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
- เอเชียใต้: อินเดียตะวันตกเฉียงใต้ และบังกลาเทศ
- เอเชียตะวันออกเฉียงใต้: พบได้ทั่วไปในไทย, พม่า, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์ และบางส่วนของอินโดนีเซีย
ในประเทศไทย นกตบยุงยักษ์เป็น นกประจำถิ่น แต่ช่วงอพยพอาจจะเดินทางอพยพด้วย และรวมถึงในเมืองก็สามารถพบเจอได้ ปกติพบไม่บ่อย แต่บางพื้นที่ เช่น แก่งกระจาน เขาใหญ่ หรือป่าหลาย ๆ ที่ สามารถพบได้บ่อย
- ประเภทป่า: ชอบอาศัยอยู่ตามขอบป่า (Forest edges), ป่าดิบแล้ง, ป่าเบญจพรรณ และพื้นที่รอยต่อระหว่างป่ากับพื้นที่เกษตรกรรม
- ระดับความสูง: พบได้ตั้งแต่ระดับน้ำทะเลจนถึงระดับความสูงประมาณ 1,000 เมตร
- พฤติกรรม: มักเกาะพักผ่อนตามพื้นดินที่มีใบไม้แห้งปกคลุมหรือบนกิ่งไม้เตี้ยๆ ในตอนกลางวัน และจะเริ่มบินออกมาจับแมลงกินเหนือที่โล่ง ๆ หรือ ทุ่งหญ้าตามขอบป่า โดยมีเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ดัง “ปุ๊-วี้ววว” (Put-weee-oo) ที่ลากเสียงยาว
สถานะการอนุรักษ์ (Conservation Status)
- สถานะ: Least Concern (LC) – เป็นกังวลน้อยที่สุด
ขอบคุณภาพจาก : Ayuwat Jearwattanakanok